Kennismaken met de tuinvrijwilligers

De vrijwilligers van De Wijkse Moestuin zijn goud waard en ik waardeer hen enorm, om hun inzet, maar vooral vanwege hun gezelschap, openheid en gesprekken. Dus kortom, om hun mens-zijn. Zij vormen het hart van De Wijkse Moestuin. Het is een heel uiteenlopende groep mensen, die met hart en ziel komen werken in de tuin. Hieronder komen zij aan het woord om te vertellen wat hen beweegt om hun tijd en energie in te zetten.

 

Mocht je, geïnspireerd door hun verhalen ook zin en tijd hebben om te komen werken dan ben je natuurlijk van harte welkom en kun je je bij mij aanmelden.


Soms loopt het anders dan gepland. Het overkwam Dennis.

 

Dennis is de handige Harry van de moestuin. Met zijn 33 jaar verlaagt hij aardig de gemiddelde leeftijd van de vrijwilligers in de tuin.

Hij geniet van zijn werk: de vernieuwing van de kassen, het afdak, de trekkerschuur, de spoelplaats, allemaal maaksels van hem. Eigenlijk verloopt zijn leven best soepeltjes. Maar dat is wel eens anders geweest. Hij was een tijdje de regie over zijn leven een beetje kwijt. Maar dat is aardig goed gekomen. En is hij zelfs – na alle ellende – blij met wat er uit voort gekomen is.

 

Circa 3 dagen per week is hij in de moestuin te vinden. Vanaf de weg kun je zijn scooter al zien staan. Hij is destijds begonnen bij Mathijs in de tijd dat de moestuin nog geen zelfoogsttuin was. De tuin is door Bea veranderd en gegroeid en Dennis veranderde en groeide mee.

 

Hij vindt de aanwezigheid van andere mensen (vrijwilligers, oogstgenoten) in de tuin gezellig en is hij blij met de waardering die hij voor zijn werk krijgt. Ondertussen heeft hij geleerd te accepteren dat niet alles in één keer goed moet zijn. Maar af en toe betrapt hij zichzelf erop dat hij alles te precies wil doen, te lang blijft hangen in dingen, gaat malen en geprikkeld raakt. Gelukkig heeft hij geleerd zich daar weer uit te draaien.

 

Hij is al ver gekomen, maar is er nog niet.  Voorlopig zit hij best in de moestuin! En nog een voordeel: al is hij geen echte kok, hij proeft wel degelijk het verschil tussen de tomaten, komkommers en de sla uit de tuin. 'Kookt' hij toch nog gezond en lekker!

 


Ank

Er lopen weer koeien rond mijn huis en ook het fruit is weer terug. Ik wil hier nooit meer weg!

 

Ze woonden 40 jaar geleden in het lawaaierige Zwanenburg en waren dat een beetje zat. Ook de collega van Ank’s man had het wel gezien in de drukte. Gezamenlijk besloten ze op zoek te gaan naar woonruimte in een ruime straal rond de buurt waar Ank geboren was: Schalkwijk.  Het zat ze mee: aan de Wijkersloot was een boerderij te koop die al door vorige bewoner gesplitst was. En zo begon hun Wijkse avontuur. ‘Je komt er nooit helemaal tussen bij de echte Wijkse. Je hebt niet nou eenmaal niet bij elkaar in de klas gezeten. Bovendien zijn ze op de Wijkersloot meer gericht op Cothen dan op Wijk, daar waar onze kinderen naar school gingen en wijzelf ook sporten”.

Ze is graag buiten actief  bezig. Vroeger ging ze elke week met de buurvrouw een rondje hardlopen, zelfs een keer een halve marathon. Dat was eens maar nooit weer overigens. En wandelen met haar gezin of alleen met haar man. Niet dat grootschalige als een 4daagse, maar wel zelf uitgestippelde (meerdaagse) wandeltochten. Door de weeks is het streven om in ieder geval twee dagen per week samen met haar man te fietsen en/of te wandelen.

Het werken in De Wijkse Moestuin valt eigenlijk ook wel onder sportief bezig zijn. Hoewel ze zelf een flinke tuin heeft waar ze lekker in kan werken vindt ze het ook leuk om samen met anderen te werken. Bovendien leert ze veel van Bea over het groeiproces van diverse groenten, fruit en kruiden. Biologische voeding vindt ze erg belangrijk. Door De Wijkse Moestuin worden mensen een kans geboden om vers van het land te eten. Ze is erg blij met een dergelijk initiatief.

Haar vaste werkdag is maandag. “Dan begin ik de week lekker in de buitenlucht” is haar argument.


Wendy aan het werk in de tuin
Wendy aan het werk in de tuin

Wendy

Ontdekken en onderzoeken

 

Wendy studeerde rechten. Na 5 jaar werken achter een bureau, was ze wel klaar met dat fulltime binnen zitten. Ze wilde meer buiten bezig zijn. Maar hoe ze dat ‘meer buiten bezig zijn’ ging aanpakken, wist ze lange tijd niet. De interesse in het groen was er wel altijd; ze is opgegroeid op een fruitteeltbedrijf.

 

Anders dan verwacht begon haar buitenavontuur uiteindelijk niet in het fruit. Doordat Wendy’s moeder de buurvrouw is van De Wijkse Moestuin, leerde Wendy tijdens een rondje met de hond de moestuin kennen. Ze raakte geïnteresseerd in moestuinieren en ging als vrijwilliger aan de slag bij Bea om te kijken of haar hart daar echt lag.

 

Inmiddels zijn haar ideeën om buiten bezig te zijn een stuk concreter: ze volgt nu een opleiding op de Warmonderhof (opleidingscollectief voor biodynamische landbouw). Dat betekent naast één dag opleiding ook stage lopen bij een of meerdere bedrijven. Het is niet verwonderlijk dat ze De Wijkse Moestuin als stageplek koos. Op deze prettige plek leert ze heel veel. Zeker omdat de docent in Bea er nog steeds is.

 

Wendy kijkt graag de kat uit de boom, maar voelt zich nu heel erg thuis in de maandagploeg. Naast deze ene dag loopt ze nog één dag stage bij een biologisch fruitbedrijf, gaat ze één dag naar school en werkt ze nog 16 uur als juriste. Juist omdat de beide landbouwbedrijven compleet verschillend zijn kan ze echt ontdekken waar haar passie ligt.

Binnenkort hoopt ze haar opleiding af te ronden. Nou nog bepalen waarmee ze in de toekomst verder wil…